Adaptacja dziecka

Małe dziecko jest mocno związane emocjonalnie z rodzicami. Jedną z najważniejszych potrzeb dziecka jest potrzeba bezpieczeństwa. Często jest ona zaburzona w momencie rozłąki dziecka z najbliższymi np. w chwili kiedy dziecko po raz pierwszy zostaje w żłobku. W nowej dla dziecka sytuacji czuje ono lęk. Małe dzieci mają słabo rozwiniętą orientację w przestrzeni i w czasie. Dominujące uczucie lęku blokuje chęć poznania nowego miejsca. Dlatego małe dziecko nie zwraca uwagi na to co się wokół dziecka znajduje. Nie jest również w stanie zainteresować się zabawkami i zabawą. Cały czas koncentruje się na swoich emocjach.
W przygotowaniu dziecka do nowego etapu w jego życiu bardzo ważną rolę odgrywają rodzice. W okresie poprzedzającym przyjście dziecka do żłobka należy maluchowi przedstawić placówkę jak coś niezwykłego, przyjemnego, bajecznego. Należy stopniowo oswajać z nowym otoczeniem. Umożliwić dziecku zabawę na terenie placówki, dzięki czemu stanie się dla niego bliższa.
W okresie adaptacji swoją rolę spełniają przede wszystkim pracownicy, którzy wspierają dzieci i ich rodziców w pierwszym trudnym okresie pobytu dziecka w placówce.

I etap obejmuje
– rozmowę z rodzicami i prezentację placówki.
– przedstawienie pracowników którzy się będą opiekować dzieckiem.

II etap obejmuje
– pojawienie się dziecka w żłobku
– adaptacja dziecka zaczyna się od skróconego czasu pobytu w placówce co umożliwia stopniowe łagodne wrastanie w środowisko.
– staramy się uzyskać maksymalnie dużo różnorodnych wiadomości o dziecku przekazujemy rodzicom najbardziej istotne informacje o dziecku i funkcjonowaniu żłobka.

Dekalog

Okres wczesnego dzieciństwa to najważniejszy etap w życiu człowieka. Niektórzy badacze twierdzą, że zmiany rozwojowe, jakie zachodzą w poszczególnych strefach życia tj. w sferze intelektualnej, emocjonalnej, społecznej stanowią fundament dla zmian rozwojowych, które decydują o jakości życia w kolejnych etapach rozwoju człowieka w okresie młodości i dorosłości.

Dlatego:

1. Dbajmy o pogodny nastrój i pełną życzliwości atmosferę.
2. Nie ulegajmy we wszystkim dziecku, ale jednocześnie nie wymagajmy od niego ponad jego siły.
3. Przestrzegajmy ustalonego regulaminu dnia.
4. Dostarczajmy dziecku odpowiednich bodźców rozwojowych, ale unikajmy niestosownych czy szkodliwych.
5. Nie traktujmy sami i nie pozwólmy innym traktować naszego dziecka na pokaz.
6. Starajmy się dawać dziecku okazję do stawania się coraz bardziej samodzielnym i zaradnym.
7. Nie zapominajmy, obok umysłu, kształtować jego charakter przez wyrabianie życzliwego stosunku do wszystkiego i wszystkich.
8. Nie trzymajmy naszego dziecka w izolacji – niech od samego początku wrasta w społeczeństwo, poznaje swoje prawa i obowiązki.
9. Starajmy się być w obecności dziecka zawsze spokojni, cierpliwi, zrównoważeni – nasz niepokój, gniew czy zniecierpliwienie zawsze ujemnie odbija się na dziecku.
10. W tym postępowaniu z dzieckiem starajmy się stosować więcej nagród niż kar, pamiętając o tym, że więcej dobrego można osiągnąć chwaląc – niż ganiąc.

Pamiętajmy: Dorothy Nolte

l.Gdy dziecko doświadcza krytycyzmu – uczy się pogardzać.
2.Gdy dziecko doświadcza wrogości – uczy się agresji.
3.Gdy dziecko doświadcza drwin – uczy się być skrytym.
4.Gdy dziecko doświadcza wstydu uczy się poczucia winy.
5.Gdy dziecko doświadcza wyrozumiałości uczy się być cierpliwym.
6.Gdy dziecko doświadcza wsparcia -uczy się pewności siebie.
7.Gdy dziecko doświadcza pochwał – uczy się doceniać.
8.Gdy dziecko doświadcza sprawiedliwości uczy się być uczciwym.
9.Gdy dziecko doświadcza bezpieczeństwa uczy się zaufania.
1O.Gdy dziecko doświadcza aprobaty – uczy się lubić siebie.
11.Gdy dziecko doświadcza przyjaźni i akceptacji – uczy się znajdować miłość w otaczający świecie.

Powrót